Αποκαλυπτική Μελέτη : Η Μέσα Μάνη είναι η γενετική «χρονοκάψουλα» της Ευρώπης.

Νέα μελέτη έδειξε ότι οι κάτοικοι της Μέσα Μάνης διατηρούν μοναδικά γενεαλογικά χαρακτηριστικά από την Εποχή του Χαλκού λόγω απομόνωσης.

Μια νέα διεθνής μελέτη αποκάλυψε ότι οι κάτοικοι της Μέσα Μάνης αποτελούν μια μοναδική γενετική «νησίδα» στην Ευρώπη, διατηρώντας γενεαλογικές γραμμές που φτάνουν έως την Εποχή του Χαλκού. Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Communications Biology» του ομίλου Nature.

Η μακραίωνη γεωγραφική απομόνωση της Μέσα Μάνης φαίνεται πως διατήρησε γενετικές γραμμές που ανιχνεύονται έως την Εποχή του Χαλκού, του Σιδήρου και τη Ρωμαϊκή περίοδο. Η περιοχή, με τα άγρια βουνά, τις εντυπωσιακές ακτογραμμές και τους πέτρινους πύργους της, έχει εμπνεύσει προσωπικότητες όπως ο Ιούλιος Βερν και ο Πάτρικ Λι Φέρμορ.

Ο σκληροτράχηλος χαρακτήρας των Μανιατών και το αγωνιστικό τους πνεύμα διαμόρφωσαν μια κοινωνία που διατήρησε την αυτονομία της απέναντι σε κάθε κατακτητή, ενώ η συμβολή τους στην Επανάσταση του 1821 υπήρξε καθοριστική.

Η έρευνα και τα ευρήματα

Στην ερευνητική ομάδα συμμετείχαν επιστήμονες από τα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Τελ Αβίβ, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, το Κέντρο Υγείας Αρεόπολης και τα εργαστήρια FamilyTreeDNA. Στόχος ήταν η διερεύνηση της καταγωγής του μανιάτικου πληθυσμού και η ανάδειξη παραδόσεων που κινδυνεύουν να χαθούν.

«Είναι μια περιοχή της στεριανής Ελλάδας που όμοιά της δεν υπάρχει. Θέλαμε να απαντήσουμε σε ιστορικά ερωτήματα και να δώσουμε φωνή σε παραδόσεις που χάνονται», δηλώνει ο επικεφαλής της έρευνας, Δρ Λεωνίδας-Ρωμανός Νταβράνογλου, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ και ερευνητής στα Πανεπιστήμια Οξφόρδης και Αθηνών.

Οι ερευνητές συνέλεξαν γενετικό υλικό από περισσότερους από 100 άνδρες κατοίκους της Μέσα Μάνης, το οποίο αναλύθηκε με σύγχρονες μοριακές τεχνικές και συγκρίθηκε με χιλιάδες αρχαία DNA και δεδομένα από 1,3 εκατομμύρια σύγχρονους ανθρώπους παγκοσμίως.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι Μέσα Μανιάτες συνιστούν μια γενετική «χρονοκάψουλα» της στεριανής Ελλάδας. Οι περισσότερες πατρικές γραμμές ανάγονται στην Εποχή του Χαλκού, του Σιδήρου και τη Ρωμαϊκή περίοδο, ενώ η γενετική τους ταυτότητα παρέμεινε ανεπηρέαστη από τις μετακινήσεις πληθυσμών μετά την πτώση της Ρώμης.

«Για τουλάχιστον 1.400 χρόνια οι Μέσα Μανιάτες ήταν εξαιρετικά απομονωμένοι· ίσως γι’ αυτό διατήρησαν έθιμα και αρχιτεκτονική που δεν υπάρχουν αλλού στην Ελλάδα», εξηγεί ο κ. Νταβράνογλου.

«Η γενετική δεν μας διαχωρίζει»

Ο ίδιος τονίζει ότι το DNA δεν καθορίζει την εθνική ταυτότητα. «Η ελληνικότητα είναι πολιτισμικό χαρακτηριστικό και όχι γενετικό», επισημαίνει, προσθέτοντας πως «η γενετική μάς φέρνει κοντά, δεν μας διαχωρίζει», καθώς όλοι οι άνθρωποι αποτελούν μείγμα διαφορετικών πληθυσμών.

Ένας κοινός πρόγονος

Η ανάλυση έδειξε ότι πάνω από το 50% των σημερινών ανδρών της Μέσα Μάνης κατάγεται από έναν κοινό πρόγονο του 7ου αιώνα μ.Χ. Το εύρημα υποδηλώνει ότι κάποια περίοδο ο πληθυσμός μειώθηκε δραματικά, πιθανόν λόγω πολέμων ή επιδημιών, και οι επιζώντες έμειναν απομονωμένοι για αιώνες.

Η μητρογραμμική καταγωγή παρουσιάζει διαφοροποιήσεις, δείχνοντας περιορισμένες επαφές με πληθυσμούς της ανατολικής Μεσογείου, του Καυκάσου, της δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αφρικής. Τα στοιχεία αυτά συνάδουν με μια έντονα πατριαρχική κοινωνία, όπου οι άνδρες έμεναν στον τόπο τους, ενώ λίγες ξένες γυναίκες ενσωματώνονταν στην κοινότητα.

«Το γόνιμο χώμα δεν βγάζει εύκολα ήρωες»

Η έρευνα συνδυάστηκε με ιστορικά αρχεία και συνεντεύξεις ηλικιωμένων κατοίκων. Ο ζωγράφος και λογοτέχνης Μιχάλης Κάσσης σημειώνει: «Ο τόπος ήταν αμείλικτα δύσκολος ακόμη και για τους κατοίκους του… Το αφράτο και γόνιμο χώμα δεν βγάζει εύκολα ήρωες».

Η δειγματοληψία πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον Δρ Ανάργυρο Μαριόλη, διευθυντή του Κέντρου Υγείας Αρεόπολης, ώστε να εκπροσωπηθούν όλα τα γένη και οι οικισμοί της περιοχής. «Πολλές προφορικές παραδόσεις κοινής καταγωγής επιβεβαιώνονται πλέον γενετικά», αναφέρει ο ερευνητής Αθανάσιος Κοφινάκος.

Ο Δρ Μαριόλης προσθέτει: «Η μελέτη αυτή δίνει φωνή στις ιστορίες των προγόνων μας. Ως Μέσα Μανιάτης, εύχομαι οι πρόγονοί μου να γνώριζαν πως οι παραδόσεις τους επιβεβαιώνονται από τη γενετική επιστήμη».

Αναζήτηση γενετικών ασθενειών

Η επιστημονική ομάδα σχεδιάζει να συνεχίσει την έρευνα, εφόσον εξασφαλιστεί χρηματοδότηση, με στόχο τη μελέτη πιθανών γενετικών αιτίων ασθενειών του τοπικού πληθυσμού. Ο καθηγητής Ιατρικής Θεόδωρος Μαριόλης-Σαψάκος επισημαίνει ότι η περαιτέρω ανάλυση γενετικών δεικτών θα μπορούσε να συμβάλει στη βελτίωση της υγείας των κατοίκων.

Η Δρ Παναγιώτα Σουλιώτη προσθέτει πως «το παράδειγμα της Μέσα Μάνης μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για ανάλογες μελέτες σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, συμβάλλοντας τόσο στην κατανόηση του παρελθόντος όσο και στην προαγωγή της δημόσιας υγείας».

Τα Πασχαλινά έθιμα της Μάνης.

Το Πάσχα στη Μάνη είναι μία μοναδική εμπειρία όπου ο επισκέπτης μπορεί να παρακολουθήσει παραδοσιακά έθιμα και και παραδόσεις που συνδέουν το χθες με το σήμερα, σε μία ατμόσφαιρα βαθιάς κατάνυξης.

Από την Μεγάλη Πέμπτη, οι νοικοκυρές του σπιτιού ζυμώνουν με «επτάζυμο ζυμάρι» από μία λαμπριάτικη κουλούρα για το κάθε άτομο του σπιτιού, τα βαφτιστήρια, τους συγγενείς και φίλους, ακόμη και για αυτούς που λείπουν στα ξένα, ενώ ετοιμάζουν και την παραδοσιακή γαλατόπιτα (το απόλυτο γλυκό για το γιορτινό τραπέζι). Στα χωριά, μαζεύουν τα αυγά που πρόκειται να βάψουν από τη Μεγάλη Σαρακοστή (που τότε δεν τα τρώνε γιατί νηστεύουν). Μάλιστα, τα παλαιότερα χρόνια, πριν τα βάψουν, τα πήγαιναν στην εκκλησία για να τα ευλογήσει ο παπάς. Επίσης, την Μεγάλη Πέμπτη παραχώνουν στη γη ένα αυγό και το βγάζουν την Κυριακή. Αναλόγως των σχημάτων των κηλίδων που έχουν σχηματισθεί επάνω στο τσόφλι, οι εμπειρικοί προλέγουν τα μέλλοντα.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό έθιμο των κατοίκων της Μάνης είναι το ψήσιμο του αρνιού στη σούβλα, την ημέρα της Λαμπρής. Από νωρίς το πρωί, οι νοικοκυραίοι ανάβουν έξω από το σπίτι τη φωτιά με κληματόβεργες (για περισσότερη νοστιμιά) ενώ δίπλα ετοιμάζεται το κοκορέτσι και τα γλυκάδια που θα συνοδεύσουν το κρασί. Για να είναι καλό το αρνί (το «λαμπρινό») τρέφουν μία ξεχωριστή προβατίνα, τη «μανάρα».  Το αρνί αυτό το αφήνουν να πιει πολύ γάλα από τη μάνα του για να γίνει παχύ και νόστιμο και τη Μεγάλη Πέμπτη το στολίζουν με μία κόκκινη κορδέλα στο λαιμό ή το σημαδεύουν στη ράχη με κόκκινη βαφή για να ξεχωρίζει.

Την Δευτέρα της Λαμπρής (γνωστή κι ως ημέρα του Σταυρού ή των νεκρών) σε πολλά χωριά της Μάνης τηρείται, μέχρι και τις ημέρες μας, το έθιμο της Λιτανείας. Οι ρίζες του εθίμου αυτού χάνονται στα βάθη των αιώνων, όταν κατά τα αρχαία χρόνια τιμούσαν τους ήρωες νεκρούς τους με ευσέβεια. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως  ανάλογο έθιμο, με επικεφαλής την πρώτη σημαία των αποίκων του 1675 από το Οίτυλο, παρατηρείται στο χωριό Καργκέζε (Carghjese) της Κορσικής από απογόνους Μανιατών, με συνοδεία οπλοφόρων που πυροβολούν στους δρόμους. Το πρωί ξεκινά ο ιερέας από την εκκλησία και τον ακολουθούν οι πιστοί που κάνουν τον γύρο του χωριού ψέλνοντας αναστάσιμα τροπάρια και παρακλήσεις. Η πομπή καταλήγει στο κοιμητήριο όπου τους περιμένουν καρτερικά οι συγγενείς των νεκρών. Επάνω στα ανθοστολισμένα μνήματα, είναι τοποθετημένα το θυμιατήρι, πασχαλιάτικα κουλούρια και αυγά, ενώ στους τάφους των νεκρών που έφυγαν από τη ζωή λίγο πριν το Πάσχα, υπάρχουν τα «δοξάρια»- κουλούρια σε μέγεθος μεγάλου χωριάτικου ψωμιού. Στη συνέχεια, ο ιερέας περισυλλέγει από τους τάφους τα κουλούρια και τα αυγά, τα οποία αργότερα δίνονται στον κόσμο με την μορφή δημοπρασίας. Τα χρήματα που συγκεντρώνονται διατίθενται για τις ανάγκες της εκκλησίας.

Πάσχα στη Μάνη.

Πάσχα στη Μάνη.. Αξέχαστη και κατανυκτική..!! Ο ψαγμένος περιηγητής δεν το σκέφτεται καθόλου. Πάσχα θα κάνει στο χωριό. Η Λακωνική Μάνη μυρίζει απ' άκρη σ' άκρη χωριό και προσφέρει γενναιόδωρα την άγρια ομορφιά της. Ακολουθήστε λοιπόν την ονειρική κυκλική διαδρομή από το Γύθειο, με βασικούς προορισμούς την Αρεόπολη (17 χλμ. από το Γύθειο), τον Πύργο Διρού, την Κοίτα, το Γερολιμένα (35 χλμ. περίπου από την Αρεόπολη), το Πόρτο Κάγιο, τον Κότρωνα και πίσω στην Αρεόπολη. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πασχαλινά έθιμα της Μάνης είναι το ζύμωμα. Από την Μεγάλη Πέμπτη οι νοικοκυρές ξεκινούν να ζυμώνουν λαμπριάτικες κουλούρες με επτάζυμο ζυμάρι για κάθε ένα άτομο του σπιτιού, τα βαφτιστήρια τους, τους συγγενείς και τους φίλους, ακόμη και για εκείνους που έχουν ξενιτευτεί. Πάσχα στη Μάνη σημαίνει ακολουθία της περιφοράς του Επιταφίου στην Αρεόπολη, στον Άγιο Νίκωνα και στο Φλομοχώρι, όπου η ατμόσφαιρα είναι κάτι παραπάνω από κατανυκτική. Το βράδυ της Ανάστασης σε όποιο χωριό της Μάνης κι αν βρίσκεστε γίνεται το αδιαχώρητο, ενώ ο μανιάτικος ουρανός φωτίζεται από πολύχρωμα βεγγαλικά. Την Κυριακή του Πάσχα στις δύο το μεσημέρι χτυπούν οι καμπάνες για τη «Δεύτερη Ανάσταση». Κάτοικοι και επισκέπτες φορούν τα γιορτινά τους και μετά τη Λειτουργία γίνεται το κάψιμο του Ιούδα. Τη δεύτερη μέρα του Πάσχα τηρείται το ξεχωριστό μανιάτικο έθιμο, η Λιτανεία. Το πρωί ξεκινούν οι ιερείς από τις εκκλησίες και τους ακολουθούν οι πιστοί των ενοριών κρατώντας εικόνες και σταυρούς. Όλοι μαζί κάνουν το γύρο του χωριού και ψέλνουν αναστάσιμα τροπάρια και παρακλήσεις. Σε πολλά χωριά η πομπή πηγαίνει στο νεκροταφείο, όπου εκεί περιμένουν οι συγγενείς των νεκρών. Πάνω στα ανθοστολισμένα μνήματα είναι τοποθετημένα το θυμιατήρι με το θυμίαμα, πασχαλιάτικα κουλούρια και αυγά, ενώ στους τάφους των νεκρών που «έφυγαν» λίγο πριν το Πάσχα, υπάρχουν κουλούρια σε μέγεθος μεγάλου χωριάτικου ψωμιού, τα λεγόμενα «δοξάρια». 

Ημέρες πένθους για τα πάθη του Χριστού ήταν και είναι είναι οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας. Την Μ. Εβδομάδα οι πιστοί νήστευαν και απέφευγαν να κάνουν πολλές δουλειές. Ευτυχώς η νηστεία συναντάται και σήμερα σε ολόκληρη τη Μάνη και μάλιστα στους νεότερους υπάρχει και μία ιδιαίτερη πνευματικότητα. Το ασβέστωμα των σπιτιών φρόντιζαν να γίνει πριν την εβδομάδα των παθών. Το βάψιμο των αυγών με φλούδες από κρεμμύδι ή με μπογιές τα νεότερα χρόνια και το φτιάξιμο των τσουρεκιών καθιερώθηκε να γίνεται τη Μ. Πέμπτη από τις νοικοκυρές των χωριών. Αυτές τις συνήθειες οι Μανιάτες τις μετέφεραν και στον Πειραιά όταν έφθαναν, από τα τέλη του 19ου αιώνα αναζητώντας στο μεγάλο Λιμάνι μια καλύτερη εργασιακή μοίρα. Μέχρι το 1980 έβλεπες στα Μανιάτικα τη Μεγάλη Δευτέρα να είναι όλα τα σπίτια, οι αυλές και τα πεζοδρόμια ασπρισμένα. Το ίδιο όμως συνέβαινε και σε άλλες γειτονιές του Πειραιά, που δεν κυριαρχούσε το μανιάτικο στοιχείο, όπως Κοκκινιά, Δραπετσώνα, Κερατσίνι που κυριαρχούσε το προσφυγικό Μικρασιατικό στοιχείο, στα Καμίνια επίσης που κυριαρχούσε το κυκλαδίτικο στοιχείο και κυρίως οι Σαντορινιοί κ.λπ. Αυτό μας δίνει το δικαίωμα να κατανοήσουμε πως σε ολόκληρη την Ελλάδα υπήρχε από τα πολύ παλαιά χριστιανικά χρόνια να ασπρίζονται και να καλλωπίζονται τα σπίτια από την «κουφή» ή «βουβή» εβδομάδα, δηλαδή μια εβδομάδα πριν τη Μεγάλη.Το βάψιμο των αυγών γινόταν κυρίως τη Μ. Πέμπτη καθώς επίσης και τα κουλούρια και τα τσουρέκια. Στη Μάνη το ψήσιμο γινόταν στους ιδιόκτητους φούρνους που είχαν σχεδόν όλα τα σπίτια. Σήμερα δυστυχώς ελάχιστοι τέτοιοι φούρνοι υπάρχουν σε καλή κατάσταση. Στον Πειραιά, από Μανιάτες και μη το βάψιμο των αυγών γινόταν κυρίως τη Μ. Πέμπτη και τα κουλούρια με τα τσουρέκια άρχιζαν από τη Μ. Τρίτη, Μ. Τετάρτη και ολοκληρωνόντουσαν τη Μ. Πέμπτη. Το ψήσιμο γινόταν στους φούρνους της γειτονιάς με λαμαρίνες που έπαιρναν δανεικές οι νοικοκυρές από τους φούρνους. Τις μετέφεραν τα μεγαλύτερα παιδιά κι οι μανάδες. Σε όλους τους δρόμους του Πειραιά έβλεπες να πηγαινοέρχονται αυτές οι μαύρες μεγάλες λαμαρίνες με ψημένα ή άψητα κουλουράκια που μοσχοβολούσαν... Στα χωριά της Μάνης μυροβολούσε η ανθοφορία της άγριας χλωρίδας η οποία ερχόταν με την πελαγίσια αύρα να συναντήσουν την ευωδία της ζύμης και του ψησίματος των πασχαλινών αρτοπαρασκευασμάτων δημιουργώντας κάτι το μοναδικό. Πόσο το νοσταλγούμε εμείς οι παλαιότεροι και πόσο ένοχοι πρέπει να αισθανόμαστε γιατί δεν φροντίσαμε να το ζήσετε κ' εσείς οι νεότεροι... Τα βράδια ο κόσμος πήγαινε στην Εκκλησία όπου παρακολουθούσε τις Ακολουθίες του Νυμφίου, του Νιπτήρος, των Παθών, του Επιταφίου και τέλος τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου στη Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως και το απόγευμα τελείωνε η Λαμπρή με τον Εσπερινό της Αγάπης. Σε κάποια χωριά η περιφορά του Επιταφίου γινόταν και γίνεται σε όλο το χωριό σε άλλα ο Επιτάφιος περιφέρεται γύρω από τον Ιερό Ναό τρεις φορές. Στη Μάνη δεν έχουμε παραδοθεί και ούτε θυμόμαστε οι μεγαλύτεροι πως υπήρχε το έθιμο του σουβλιστού αρνιού. Το αρνί ή το κατσίκι ψηνόντουσαν, με πατάτες κυρίως, στο φούρνο. Αυτό αποτελούσε το κυρίως πασχαλινό φαγητό και την επόμενη ημέρα, (Δευτέρα του Πάσχα), το έθιμο ήθελε μοσχάρι ή χοιρινό κοκκινιστό με χοντρά μακαρόνια και μυζήθρα. Το μανιάτικο γλυκό της Λαμπρής ήταν οι γαλατόπιτες και το μπουρέκι. Οι γαλατόπιτες είναι πίτες που τις γεμίζουν με την κρέμα του μπουρεκιού. Το μπουρέκι είναι γαλακτομπούρεκο αλλά που δεν είναι καλυμμένο με φύλλο. Όσοι έχουν τις παραδοσιακές συνταγές αυτών των γλυκισμάτων και τα παρασκευάζουν απολαμβάνουν μοναδικά σε γεύση γλυκίσματα 100% μανιάτικα. Τα τελευταία 30-40 χρόνια έχει επικρατήσει και στη Μάνη να ψήνουν οι Μανιάτες στη σούβλα αρνί ή κατσίκι και παράλληλα να φτιάχνουν κοκορέτσι, κοντοσούβλι και άλλα. Σήμερα στη Μάνη, αλλά και εκτός Μάνης οι Μανιάτες δεν ψήνουν στη σούβλα μόνο όταν έχουν πένθος, αφού το ρουμελιώτικο και ηπειρώτικο έθιμο της σούβλας έχει επικυριαρχήσει παντού.

Όμορφη Μάνη - Νοσταλγικές εικόνες από την παλιά Μάνη.

Mια εικόνα λένε , χίλιες λέξεις!!

Με την βοήθεια του εντυπωσιακού λευκώματος του Γ. Βουρλίτη ( "Εικονοβίβλος της Μάνης" Εκδόσεις Γ. Δημακόγιαννη "Αδούλωτη Μάνη) , λίγες εικόνες ρετρό μιας

Μάνης περίπου του 50΄ τότε που εξέλειπαν οι σημερινές ανέσεις και η γη φτωχή μεν , αλλά διαρκώς καλλιεργήσιμη κάτω από σκληρές συνθήκες από τους προγόνους μας που καψαλισμένοι από τον ήλιο και κατακόκκινοι έβγαζαν τα προς το ζην για να θρέψουν την οικογένεια τους. Κι όμως επιβίωσαν .....

Πάλυρος

Παρά τρίχα

Άγιος Νικόλαος στο Γέρμα

Παιδιά στο Γερολιμένα

Γυναίκα στην Αρεόπολη

Κυπάρισσος

Κοίτα

Έλα γρήγορα μωρή

Γύθειο Πάνω δρόμος

Παλιά Μάνη: Πόσοι από όλους οι οποίοι έχουμε γεννηθεί, μεγαλώσει ή διατηρούμε ρίζες με αυτόν τον εκπληκτικό τόπο δεν νοσταλγούμε κάποιους παλιούς μανιάτες τους οποίους θυμόμαστε με νοσταλγία;

Και αν ο πολιτισμός σε συνδυασμό με την τεχνολογία εξελίσσονται οι παλαιότεροι από εμάς νοσταλγούμε κάτι από την Παλιά Μάνη.

Με την βοήθεια της τεχνολογίας είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσουμε ένα λεύκωμα, κατ΄εμάς ανεκτίμητης αξίας δημιουργία του Γιάννη Βουρλίτη σε εκδόσεις Αδούλωτη Μάνη του Γεωργίου Π. Δημακόγιαννη και το οποίο ολόκληρο μπορεί να προμηθευτεί κάποιος από το Βιβλιοπωλείο "Αδούλωτη Μάνη" στην Αρεόπολη. Το Λεύκωμα- αποσπάσματα τα οποία δημοσιεύουμε- ονομάζεται " Εικονοβίβλος της Μάνης" . Νοσταλγικές στιγμές αλλά και άγνωστες πτυχές της Παλιάς Μάνης  παρουσιάζονται με την δύναμη της φωτογραφίας  στο παρακάτω slideshow. Πληροφορίες για αγορά του εκπληκτικού λευκώματος εδώ :

Αδούλωτη Μάνη

Ανατρέχοντας στα βιβλία που διαθέτω -που αφορούν την Μάνη- και που για εμένα αποτελούν πηγή γνώσης για τον αγαπημένο μου τόπο, η ματιά μου έπεσε σε ένα μεγάλο αριστουργηματικά φιλοτεχνημένο βιβλίο . Ονομάζεται "Εικονοβίβλος της Μάνης" η έκδοση του οποίου ανήκει στην Αδούλωτη Μάνη" του κου Γιώργου Δημακόγιαννη. Σε αυτό το μεγάλο καλοντυμένο βιβλίο υπάρχουν δεκάδες ασπρόμαυρες φωτογραφίες μιας παλιάς αλησμόνητης  αλλά και νοσταλγικής πλέον για τους ντόπιους, Μάνης.

Το εκπληκτικό φωτογραφικό υλικό δημιουργήθηκε από τον Γιάννη Βουρλιώτη ,η καταγωγή του οποίου είναι το Γύθειο.

  Με τον φωτογραφικό του φακό κυριολεκτικά όργωσε ολόκληρη τη Μάνη και το αποτέλεσμα υπήρξε εκπληκτικό. Ανέδειξε μέσα από δεκάδες φωτογραφίες την ιστορία και την παράδοση αυτού του τόπου. , σε μια εποχή που η πρόοδος και η τεχνολογία φάνταζε ένα άπιαστο όνειρο.

Ο ποιητής μας Νικηφόρος Βρεττάκος μεταξύ άλλων ανέφερε για τον Γιάννη Βουρλίτη:

"Ο Βουρλίτης κάνει ποίηση και ιστορία. Η αληθινή τέχνη ξεκινάει από την αγάπη στο αντικείμενο της και ο καλλιτέχνης αγκαλιάζει τη Μάνη με πάθος, θα τον έλεγα ένα σπάνιο λουλούδι της μικρής αυτής πατρίδας"

Ο Δημοσιογράφος Ηλίας Καλαποθαράκος αναφέρει :

" Η προσφορά σας για την περιοχή και την ιστορία είναι τεράστια".

Ο ίδιος ο Γιάννης Βουρλίτης αναφέρει μεταξύ άλλων στο βιβλίο του:

   "Μετά από 54 χρόνια επίπονης και συνεχούς δουλειάς αλλά και προσφοράς σε αυτό τον τόπο , τη Μάνη, που υπήρξε η κιβωτός της Ελληνικής Ελευθερίας, έφτασε η στιγμή της ολοκλήρωσης αλλά και της εκπλήρωσης του χρέους μου σαν γνήσιου τέκνου και καλλιτέχνη αυτής της γης (...). Μέσα από 27 φωτογραφικές και ζωγραφικές εκθέσεις-μη κερδοσκοπικές- που παρουσίασα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό γι αυτή τη μικρή μα τόσο σημαντική πατρίδα, βγαίνει μια κραυγή , ένα κάλεσμα και μια αγωνία ευθύνης για κάθε Μανιάτη, κάθε Έλληνα και προπάντων για το ίδιο το κράτος.

Να δει, να προσέξει, μα πλησιάσει αυτό το δρόμο του πρωτόγνωρου κάλλους με το σεμνό του μεγαλείο και το πλήθος των καλλιτεχνικών θησαυρών.

Είναι επιτέλους η ώρα να παρθεί ένα ειδικό βάρος ευθύνης και φροντίδας για τη διάσωση της μοναδικής , της ανεπανάληπτης φυσιογνωμίας αυτού του τόπου."

     Εμείς παίρνοντας έναν μικρό , είναι αλήθεια, αριθμό φωτογραφιών από το υπέροχο αυτό άλμπουμ δημιουργήσαμε ένα βίντεο , έτσι ώστε οι παλαιότεροι να θυμηθούν , αλλά και οι νεότεροι να γνωρίσουν την παλιά Μάνη που φτωχή και απόμακρη από την συνεχή  εξέλιξη δεν πτοήθηκε αλλά κράτησε ψηλά την σημαία της Πατρίδας, της Θρησκείας αλλά και της Οικογένειας. Αρετές που δυστυχώς με την έλευση της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων τείνουν να εξαλειφθούν αν δεν έχει συμβεί ακόμα!!

Δείτε το:

Όμορφη Μάνη

Όταν ακούς το επώνυμο σου στην σειρά "Η Γη Της Ελιάς"....

Η ΓΗ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ

ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΑΝΙΑΤΙΚΟΥ ΕΠΩΝΥΜΟΥ ΜΑΥΡΟΥΤΣΟΣ ΣΤΗΝ ΣΕΙΡΑ

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 137

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 138

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 139

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 140

Όμορφη Μάνη - Επίσκεψη στο χωριό που μεγάλωσα!

Κηπούλα

  Μετά από τόσα χρόνια μακριά από την πατρίδα- καθώς τα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του 60΄ μαζί με πολλούς άλλους πατριώτες φύγαμε για το εξωτερικό προκειμένου να βρούμε καλύτερες ημέρες -αποφάσισα να επιστρέψω πατώντας τα άγια χώματα της χώρας μου.

  Μακρύ το ταξίδι , αλλά άξιζε τον κόπο.

    Η διαμονή μου στην πρωτεύουσα ήταν σύντομη , διότι λαχταρούσα μετά από τόσα χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες , να κατέβω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου τη Μάνη.

Ο δρόμος είχε αλλάξει πολύ. Οι απότομες ανηφοριές και κατηφοριές δίπλα από τους απόκρημνους και επιβλητικούς γκρεμούς , είχαν εξαφανιστεί στο πέρασμα μου και την θέση τους είχε πάρει ένας μεγάλος ασφαλής δρόμος όπου με έφερνε αρκετή ώρα πιο κοντά στον προορισμό μου.

Μια στάση στο Γύθειο έκανα και ομολογώ ότι δεν απείχε πολύ, όπως το γνώριζα. Ακουμπισμένο στα καταγάλανα νερά του Λακωνικού κόλπου, με τα σπιτάκια του να κρέμονται στην πλαγιά του βουνού σαν σπόροι από δέντρα , αμφιθεατρικά κτισμένα , μου έφεραν στο νου παιδάκι όταν ήμουν που το χάζευα καθώς είχε την μοναδικότητα να  παντρεύει το βουνό με την θάλασσα, δημιουργώντας ένα μαγευτικό δίδυμο.Ανατολικά απλώνονταν ο Λακωνικός κόλπος και στο βάθος του ίσα που φαίνονταν το Ελαφονήσι αλλά και το Τσιρίγο.Οι αναμνήσεις πολλές , τότε που με το λεωφορείο καθώς κατεβαίναμε  με την μανούλα μου μετά από ένα ατέλειωτο ταξίδι  ψάχναμε εδώ στο Γύθειο να βρούμε λούπινα.

  Φτάνοντας στην Αρεόπολη , αρκετά έχουν αλλάξει. Η Αρεόπολη δεν θυμίζει τίποτε από την ιστορική μα και φυσική έδρα της Ελληνικής Εξέγερσης του 1821. Τότε που με πρωτοστάτη τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη , οι Μανιάτες έδωσαν όρκο τιμής την 17η Μαρτίου 1821 στην ομώνυμη πλατεία και στον Ιερό Ναό των Ταξιαρχών , ξεκινώντας ουσιαστικά την Ελληνική Επανάσταση δίνοντας  φτερά και αέρα νίκης σε όλη την υπόλοιπη Τουρκοκρατούμενη χώρα μας.

 Σήμερα η Αρεόπολη έχει γίνει τόπος τουριστικός , διατηρώντας βέβαια την παράδοση της και κατακλύζεται κάθε καλοκαίρι από χιλιάδες κόσμου.

   Κάνοντας μερικά χιλιόμετρα ακόμη, έμελλε να φτάσω στο χωριό μου.

Η καρδιά μου ένιωσα να χτυπά δυνατά.Παντού σιωπή. Κάποιο σπουργιτάκι που ακούγονταν στο βάθος και ένα χλιαρό αεράκι έσπαγαν την βουβαμάρα. Οι περισσότεροι πύργοι μισογκρεμισμένοι, άδειοι και ψυχροί. Η ζωή εδώ μοιάζει να έχει σταματήσει. Κι όμως στην πλατεία του χωριού μου θυμάμαι παιδάκι καθώς ήμουν μόνο φωνές ακούγονταν. Τρέχαμε , παίζαμε είτε κρυφτό, είτε άλλα παιχνίδια και περιμέναμε να βραδιάσει. Τότε ήταν που πηγαίναμε στην ρούγα και ακούγαμε τις ιστορίες των μεγάλων ανθρώπων που άλλοτε μας τρόμαζαν και άλλοτε μας έκαναν και γελούσαμε.

Γραφικοί οι ίδιοι με κάτι μεγάλα καπέλα, καψαλισμένοι στα πρόσωπα τους  από τον ήλιο στο χωράφι , άντεχαν να κάτσουν μέχρι αργά για να μας διασκεδάσουν.Όταν η νύχτα άπλωνε το πέπλο της βαριά, εμείς τα παιδάκια πηγαίναμε σε αυτές τις χαμηλές καμάρες και με το φως των κεριών τρώγαμε το βραδινό πηγαίνοντας μετά κατευθείαν για ύπνο.

Η μάνα φρόντιζε τα πάντα. Στη μικρή χαμηλή κουζίνα της έφτιαχνε στο τσουκάλι το φαγητό μας, ο πατέρας είχε φροντίσει από νωρίς να φέρει νερό από τη στέρνα μήπως και διψάσουμε και όλα κυλούσαν όμορφα.Στη διάρκεια της νύχτας κάποια λυχναράκια που φαίνονταν πίσω από τα μικροσκοπικά παραθυράκια των θεόρατων πύργων έδειχναν ότι υπάρχει ζωή στο χωριό.

Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια μου. Όλα έχουν αλλάξει πια. Κανείς δεν βρέθηκε να μας υποδεχθεί.Τα περισσότερα σπίτια ερμητικά κλειστά.Σε κάποια οι ξύλινες πόρτες έχουν σαπίσει!! Η ρούγα έχοντας καλυφθεί με σωρούς από χόρτα μένει σιωπηλή.Κανείς δεν κυκλοφορεί πια.

Οι άνθρωποι άλλοι έφυγαν από αυτόν τον κόσμο και άλλοι φεύγοντας για τις μεγάλες πόλεις-όπως κι εγώ- , άφησαν εδώ μόνο τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής.

  Το κελάηδημα από το σπουργίτι ξαφνικά με ενοχλεί, ενώ το αεράκι που φυσά το πρόσωπο μου αρχίζει και με τρομάζει....

   Η επίσκεψη μου τελειώνει με το πέρασμα από το νεκροταφείο αφήνοντας ένα φόρο τιμής στους δικούς μου και ο δρόμος της επιστροφής μοιάζει πλέον επιτακτικός.

     Σε λίγο θα νυχτώσει , το σπουργιτάκι θα φωλιάσει σε κάποιο κορμό αφήνοντας πίσω του μια απέραντη σιωπή ,στο έτσι κι αλλιώς βουβό χωριό μου.

Οι τύψεις μου , που έμελλε να είμαι ένας από εκείνους που το άφησα να καταλήξει έτσι, ήδη με στοιχειώνουν......

Όμορφη Μάνη

Γη της Ελιάς είπατε; Θα σας πω εγώ τι είναι Μανιάτισσα!!!!!!

 

Γράφει ο Νίκος Μπουρλάκης

Αν περιμένετε την Γη της Ελιάς για να μάθετε τι είναι η Μανιάτισσα, τότε διαβάστε έναν Μανιάτη που την περιγράφει μέσα από τα μάτια του, τα βιώματα και τις εμπειρίες του...

Θα σου πω εγώ τι είναι Μανιάτισσα. Είναι δυο υπέροχα μεγάλα μαύρα μάτια γεμάτα δυναμισμό που σε κοιτάνε εκφραστικά, όπως το κορίτσι της φωτογραφίας που απαθανάτισε ο υπέροχος Γιάννης Βουρλίτης, ένας θαυμάσιος φωτογράφος στο Γύθειο.

Μανιάτισσα είναι το μαύρο της φορεσιάς που την κάνει ακόμα πιο δυνατή και αποφασισμένη. Είναι η γυναίκα που δε μιλάει αλλά ξέρει πάντα τι να κάνει.

Είναι το κορίτσι που θυσίασε (εκείνη την εποχή της φωτογραφίας) τις σπουδές του για να μεγαλώσει τα αδέρφια του όσο οι γονείς ήταν στο χωράφι.

Και φυσικά από ανήλικη ακόμα να κάνει και τις δουλειές του σπιτιού. Δύσκολο πράγμα. Και άδικο… Αλλά η οικογένεια πάνω από όλα…

Ξέρετε πόσα κορίτσια από τη Μάνη «πλήρωσαν» με αυτό τον τρόπο τη σκληρή περίοδο της φτώχιας μεταπολεμικά; Φυσικά και το κρατούν απωθημένο… Όμως δε θα παραπονεθούν ποτέ.

Είναι εκείνη που θα κάνει όλες τις βαριές δουλειές και θα σηκώσει όλες τις μεγάλες πίκρες της ζωής χωρίς να βγάλει δάκρυ ή να παραπονεθεί…

Είναι εκείνη που όταν χρειαστεί, όπως στο Διρό και στον Πολυάραβο θα πάρει και τα όπλα να τσακίσει όποιον απειλήσει το σπίτι και την οικογένεια της.

Είναι εκείνη που εκφράζει ότι ο άντρας είναι το κεφάλι αλλά η γυναίκα είναι ο λαιμός.

Είναι η απαράμιλλη ομορφιά της Διπλαράκου και της Τσοπέη. Και η λάμψη της Βουγιουκλάκη… Μανιατοπούλες όλες. Για να μην ξεχνιόμαστε!!

Η Αλίκη που δεν την άφηναν να γίνει ηθοποιός. Και τράβηξαν κλήρο για να την «σκοτώσουν» αλλά πρόλαβε κι έφυγε. Έγινε σταρ αλλά δεν κράτησε κακία στην οικογένειά της. Κι έδειξε απαράμιλλο δυναμισμό.

Και μαζί ισχυρή προσωπικότητα, τόσο ισχυρή όσο οι πέτρινοι πύργοι, της Βούλας Δαμιανάκου.

Δε ξέρω πόσο μεγάλη είναι αυτή η φωτογραφία… Ο φωτογράφος της Μάνης, Γιάννης Βουρλίτης δίπλα στον Γιάννη Ρίτσο (από τη Μονεμβασιά), τον Νικηφόρο Βρεττάκο (από τις Κροκεές) και τη Βούλα Δαμιανάκου. Η μεγάλη Μανιάτισσα από την Μυρσίνη ήταν εκείνη που φιλοξενούσε στη Μάνη τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν κι αρνιόταν να τον παραδώσει στις ελληνικές αρχές ώστε να τον στείλουν στην Τουρκία.

Είναι οι μητέρες μας. Οι Μανιάτισσες…

Η γριά Κολοκούραινα που βλέπετε στη φωτογραφία ήταν 104 ετών τότε. Και είπε στον Γιάννη Βουρλίτη «εμένα δε θα καταφέρεις να με φωτογραφίσεις γιατί είμαι κοσμογυρισμένη. Δε με ξεγελάς»… Τελικά αποδείχθηκε ότι δεν είχε πάει πιο μακριά από την Σπάρτη.

Είναι εκείνες που σήκωσαν όλο το πένθος σε μια οικογένεια χωρίς να δεις το δάκρυ να κυλά από τα μάτια τους! Φυσικά κι έχουν συναισθήματα… Αλλά προέχει να μείνει η οικογένεια δυνατή, ενωμένη και να μη λυγίσει.

Η Μανιάτισσα είναι μητέρα και πατέρας μαζί. Είναι εκείνη που δε θα σου πει μεγάλες κουβέντες, αλλά όσες πρέπει. Κι αν τις κατάλαβες, καλό δικό σου.

Το μοιρολόι από τις Μανιάτισσες δεν είναι απλώς μια… καλτ κατάσταση. Είναι ο απόλυτος σεβασμός και η τιμή στο νεκρό συγγενή, φίλο, γείτονα που πρέπει να πάει τραγουδισμένος στο μεγάλο του ταξίδι! Ντροπή κι αίσχος σε όσους το συνδυάζουν με χιούμορ και με μεσαίωνα…

Τώρα δε χρειάζεται τη «Γη της Ελιάς» για να μάθεις τι είναι η Μανιάτισσα.

Άλλωστε είναι γνωστό

«…Περαστικός βλέπεις τη Μάνη σε τρεις ημέρες, περπατητής σε τρεις μήνες και για να δεις τη ψυχή της θέλεις τρεις ζωές. Μία για τη θάλασσα, μία για τα βουνά της και μία για τους ανθρώπους της…»

Γη αδούλωτη. Άνθρωποι υπερήφανοι..

Σαν τον Χαρίλαο Βασιλάκο… Που όρκισε τους απογόνους του να μην πουν τι έγινε στον Μαραθώνιο του 1896 για να μην πληγωθεί η Ελλάδα.

Πηγή

Notospress.gr - All rights reserved

https://www.notospress.gr/life/story/69107/gi-tis-elias-eipate-tha-sas-po-ego-ti-einai-maniatissa?fbclid=IwAR3tXJJrYDBrH9mJgUvTwv1RPL6ijzG0-wPPiBF_h9o8UvAwsiQe_VkGzRo

"Η Γη Της Ελιάς" - Η Νέα σειρά των Ανδρέα Γεωργίου, Κούλλη Νικολάου & Βάνας Δημητρίου στο MEGA

 

Στην Αρεόπολη της Μάνης έγιναν τα γυρίσματα της σειράς "Η Γη της Ελιάς" που θα προβληθεί στο Mega από τη νέα τηλεοπτική σεζόν.

Σας παρουσιάζουμε την υπόθεση και τους πρωταγωνιστές της νέας αυτής σειράς.

Πρόκειται για ένα ερωτικό δράμα που εκτυλίσσεται στην καρδιά της Μάνης (Αρεόπολη, Οίτυλο, Λιμένι, Βάθεια κα.). Είναι η εποχή του μαζέματος της ελιάς. 

Οι ήρωες

 

Η ιστορία ξεκινάει ένα συνηθισμένο απόγευμα, όταν η 23χρονη Μυρτάλη Βρεττάκου φεύγει από το πατρικό της για να πάει να συναντήσει τον 27χρονο αγαπημένο της, Στέφανο Καπερνάρο. Λίγο αργότερα όμως, το ερωτικό τους κρησφύγετο τυλίγεται στις φλόγες και η τύχη των δύο ερωτευμένων παιδιών αγνοείται. Στο αρχοντικό των Βρεττάκων επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο πατριάρχης της οικογένειας, ο Ιπποκράτης Βρεττάκος, είναι βαριά άρρωστος. Με το θάνατό του, οι ισορροπίες εντός της οικογένειας ανατρέπονται, τα προσωπεία πέφτουν και σκοτεινά μυστικά αναδύονται. Αποκορύφωμα το άνοιγμα της διαθήκης του εκλιπόντα.

Παράλληλα, η Μυρτάλη κρύβεται από όλους προσπαθώντας να βρει στοιχεία για το ποιος την θέλει νεκρή...

Η είδηση του θανάτου του πατέρα της καθώς και της τελευταίας του επιθυμίας να την αποκληρώσει επιβεβαιώνουν τις υποψίες της. Κι ενώ οι Βρεττάκοι προσπαθούν να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα, ένα διπλό φονικό έρχεται να αναζωπυρώσει μια παλιά βεντέτα. Τρεις ισχυρές οικογένειες της Μάνης εμπλέκονται σε έναν κύκλο αίματος, µίσους κι εκδίκησης… Στη σκληροτράχηλη γη της ελιάς, ο γδικιωµός (εκδίκηση) στήνει καρτέρι στον έρωτα…

Το καστ

"Στη Γη της Ελιάς" πέρα από την συγκλονιστική υπόθεση  θα συμμετέχουν μεγάλα ονόματα της θεατρικής σκηνής ως πρωταγωνιστές, όπως η Λυδία Κονιόρδου και η Μάρω Κοντού. Από εκεί και πέρα, μία μεγάλη επιστροφή στη μικρή οθόνη θα είναι και αυτή της Άντζελας Γκερέκου.

Συμμετέχουν επίσης οι Στέφανος Κυριακίδης, Αφροδίτη Λιάντου, Liam Ireland, 

Νίκος Γαλανός, Αντιγόνη Κουλουκάκου, Μάξιμος Μουμούρης, Τάσος Ιορδανίδης, 

Πασχάλης Τσαρούχας, Γιώργος Παρτσαλάκης, Σπύρος Νικολαΐδης, Δώρα Χρυσικού, Ιφιγένεια Τζόλα, Στέλλα Φυρογένη, Αλέξανδρος Σκουρλέτης, Διονύσης Παπανδρέου, Ιφιγένεια Πιερίδου,

Μανώλης Κλωνάρης, Πανίκος Πιλάλης, Στέφανη Χαραλάµπους, Αντωνία Χαραλάµπους,

Έλενα Χριστοφή.

KΟΡΩΝΑ ΜΟΥ.....

 ΚΟΡΩΝΑ ΜΟΥ.. Φράση μανιάτικης προέλευσης που δηλώνει φιλία-οικειότητα σε αυτόν/-ήν που τη λέμε. Χρησιμοποιείται κυρίως στην περιοχή της Μάνης, αλλά και γενικά στον νομό Λακωνίας.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

-"Τι κάνεις κορώνα μου; Καλά είσαι;" "Από πού 'σαι εσύ, κορώνα μου;". " Αμ'ποιου είσαι κορώνα μου;" Να τα, καλά ξεκινήσαμε, πέφτουν οι προσφωνήσεις, ηχεί υπέροχα. «Κορώνα μου», σου λέει ο άλλος και από κορώνα του γίνεσαι σκλάβος του. Μανιάτες...

Τοπικός ιδιωματισμός και χαρακτηρισμός προσώπου, η λέξη κορώνα και με τον υποκοριστικό τύπο κορωνίτσα συνηθέστατη στη Μάνη και σημαίνει στολίδι μου, κόσμημα μου. Πρόκειται για αρχαία ελληνική λέξη που εδόθη και στη Λατινική, στην οποίαν διατήρησε τη μακρά παραλήγουσα του δωρικού κορώνα. Από μικρό παιδί θυμάμαι να με φωνάζουν έτσι.. κι' εγώ άλλους και άλλοι τα παιδιά μου.. Μήπως να αρχίσω να το σκέφτομαι από εδώ και πέρα; ... ΤΙ ΛΕΤΕ ΩΡΕ..???? ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΜΑΝΗ... Κάι η Τουϊρτσά έμ’ πάτηζε.

Σ’ ούλη τη Μάνης τα χουϊρά .. Καλό ζας απόγεμα κορώνια μου!!!!!

Δείτε από ψηλά το ακρωτήριο Ταίναρο.

Βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόλπους και αποτελεί το νοτιότερο άκρο της βαλκανικής Χερσονήσου. Τα απόκρημνα βράχια και τα μανιώδη κύματα δημιουργούν ένα άγριο και παράλληλα πανέμορφο τοπίο. Οι αρχαίοι το ονόμαζαν «Μεταπέα Άκρα»  και πίστευαν ότι εκεί βρισκόταν η πύλη για τον Άδη. 

Το ακρωτήριο Ταίναρο βρίσκεται στο μεσαίο πόδι της Πελοποννήσου και πήρε το όνομά του από τον μυθικό ήρωα Ταίναρο που ήταν γιος του Δία και ο οικιστής που ίδρυσε την πόλη Ταίναρο στην Ακρωταινάρια χερσόνησο.

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα φέρει πολλά ονόματα, όπως η Ταίναρος, η Ταινάρια ακτή, το Φανάρι, ο Κάβος Ματαπάς ,ο Βραχίων της Μάνης , ο Λίθος. Χιλιάδες χρόνια πριν, ήταν τόπος λατρείας, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον Ήλιο. Σύμφωνα με την παράδοση, εκεί σταμάτησαν οι Κρήτες της Κνωσού κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους προς την Πύλο, για να θαυμάσουν τα πρόβατα που βοσκούσαν ελεύθερα κατά μήκος της χερσονήσου. 

Ο Απόλλωνας έδωσε στον Ποσειδώνα το Ταίναρο και πήρε ως αντάλλαγμα τους Δελφούς, όπου έχτισε το μαντείο του και όρισε πρώτους ιερείς τους Κρήτες. 

Ψηφιδωτό οικίας στην αρχαία πόλη του Ταινάρου. Η περιοχή ήταν σημαντικός λατρευτικός τόπος για τους Σπαρτιάτες

 Από τότε στην περιοχή κυριάρχησε η λατρεία του Ποσειδώνα και οι ναυτικοί που ταξίδευαν στη θάλασσα σταματούσαν συχνά στο ακρωτήριο για να προσκυνήσουν το ναό του Ταινάριου  Ποσειδώνα, ο οποίος ήταν χτισμένος στο ακρωτήρι και σήμερα σώζονται μερικά ερείπια. Λέγεται ότι οικοδομικό υλικό χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της εκκλησίας του Ασωμάτου, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση. 

Οι προσκυνητές του Ποσειδώνα ονομαζόταν «Ταιναρισταί» και η γιορτή που πραγματοποιούσαν οι Σπαρτιάτες προς τιμή του «Ταινάρια». Ο Παυσανίας και ο Πλούταρχος αναφέρουν ότι σε ένα μικρό σπήλαιο στο ακρωτήρι, λειτουργούσε επίσης νεκρομαντείο.

Ο φάρος στο ακρωτήριο Ταίναρο είναι ένα ορθογώνιο λιθόκτιστο κτίριο ύψους 16 μέτρων και έχει χτιστεί 20 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας 

Ο Φάρος 

Σύμφωνα με τον Στράβωνα από το ακρωτήριο Ταίναρο οι ναυτικοί υπολόγιζαν τις ναυτικές αποστάσεις. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας αποτελούσε ορμητήριο των πειρατών της Μάνης και οι ναυτικοί φρόντιζαν να πλέουν σε απόσταση από το ακρωτήρι για να μην πέσουν θύματα πειρατείας. 

Από  εκείνη την εποχή επικράτησε το γνωμικό «Από τον Κάβο Ματαπά σαράντα μίλια αλαργινά!». 

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα οι οι Γάλλοι έχτισαν στην άκρη του ακρωτηρίου έναν πέτρινο φάρο, ύψους 16 μέτρων για να συμβάλει στον ασφαλή διάπλου των πλοίων. Ξεκίνησε να φωτίζει τη Μεσόγειο το 1987 αφού εξοπλίστηκε με φωτιστικό μηχανισμό και περιστροφικό διοπτρικό. Επανδρώθηκε με φαροφύλακες, οι οποίοι φρόντιζαν να ανάβουν τον φάρο και να δίνουν ζωή στο απόμακρο ακρωτήριο της Πελοποννήσου. 

Από το ύψος του φάρου μπορούσαν να αγναντεύουν το απέραντο γαλάζιο και την ανατολή και δύση του ηλίου. Το 1930 ανακαινίστηκε και κατά τη διάρκεια της κατοχής έπαψε να λειτουργεί, όπως συνέβη με τους περισσότερους φάρους της Ελλάδας.

Ο Φάρος στο ακρωτήριο Ταίναρο κάτω από το φως των αστεριών, φωτογραφία: loukas Hapsis 

Η ναυμαχία του Ταινάρου

Τον Μάρτιο του 1941 μπροστά από το ακρωτήριο διεξήχθη ναυμαχία μεταξύ των βρετανικού και του ιταλικού στόλου, που είναι γνωστή ως η «ναυμαχία του Ταινάρου». Οι Βρετανοί είχαν καλέσει τα ελληνικά πολεμικά πλοία να συμμετέχουν αλλά τελικά δεν κατάφεραν να φτάσουν εγκαίρως λόγω κακής συνεννόησης. 

Τη νύχτα της 28ης Μαρτίου ο βρετανικός στόλος συγκρούστηκε με το βασιλικό ιταλικό ναυτικό. Νικητής της ναυμαχίας αναδείχθηκε η Βρετανία, η οποία πήρε υπό τον έλεγχό της τη Μεσόγειο.

Η ναυμαχία του Ταινάρου το 1941, Ρόουλαντ Λαγκμέϊντ (Rowland Langmaid )

 Τη δεκαετία του ‘50 ο φάρος επαναλειτούργησε, αλλά το 1984 στήθηκε αυτόματο φωτιστικό μηχάνημα και εγκαταλείφθηκε. Από τότε στέκεται μόνος του στο νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας και ζωντανεύει μόνο όταν επισκέπτες ανεβαίνουν στο ακρωτήριο από το μονοπάτι ή φτάνουν με σκάφη για να φωτογραφίσουν τον έναστρο ουρανό και την απέραντη θάλασσα.

https://www.youtube.com/watch?v=VIqrCX5dQ1o